Ενότητα 3

ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ ΚΑΙ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΚΑΤΟΧΥΡΩΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ

Με τα άρθρα 10 έως 30 της Σύμβασης (συνημμένο αρχείο) αναδιατυπώνονται υπό το πρίσμα της αναπηρίας ειδικές ουσιαστικές ρυθμίσεις που καλύπτουν ατομικά, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δικαιώματα. Οι συμμετέχοντες στην προνομοθετική δημόσια διαβούλευση καλούνται σε αυτή την ενότητα να αναλογιστούν όψεις των δικαιωμάτων αυτών, οι οποίες χρήζουν τυχόν περαιτέρω εξειδίκευσης, ανάδειξης ή καθιέρωσης ευλόγων προσαρμογών.

Παράλληλα, αντικείμενο της ενότητας αυτής αποτελεί και η αποτύπωση μέτρων που προάγουν θετικά την άσκηση δικαιωμάτων εκ μέρους των ατόμων με αναπηρία αλλά και αντιστρόφως, μέτρα, ενέργειες, πρακτικές ή συμπεριφορές που ενδέχεται να θίγουν άμεσα ή έμμεσα την ενάσκηση των δικαιωμάτων αυτών και από τις οποίες άρα οφείλουν να απέχουν διοικητικά όργανα, αρχές, επιχειρήσεις και ιδιώτες

Ενδεικτικά παρατίθενται τα ακόλουθα δικαιώματα:

  • Το δικαίωμα ισότητας ενώπιον του νόμου (άρθρο 12 Σύμβασης) μέσω αιτούμενης υποστήριξης για την άσκηση ικανότητας προς δικαιοπραξία
  • Το δικαίωμα στην ελευθερία έκφρασης, γνώμης, πρόσβασης σε κατάλληλες και προσβάσιμες πληροφορίες (άρθρο 21 Σύμβασης), αναγνώρισης και προαγωγής της χρήσης των νοηματικών γλωσσών, αποδοχής και διευκόλυνσης συμπληρωματικών και εναλλακτικών τρόπων επικοινωνίας,
  • Το δικαίωμα των ατόμων με αναπηρία (άρθρο 24 Σύμβασης) στην πρόσβαση σε μια ενιαία, ποιοτική και ελεύθερη πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση σε ίση βάση με τους άλλους, στην παροχή ευλόγων προσαρμογών για τις απαιτήσεις του ατόμου, στη διευκόλυνση της εκμάθησης της Μπράιγ, εναλλακτικής γραφής, βελτιωμένων και εναλλακτικών τρόπων, μέσων και μορφών δεξιοτήτων επικοινωνίας, προσανατολισμού και κινητικότητας καθώς και της διευκόλυνσης της εκμάθησης της νοηματικής γλώσσας και της προαγωγής της γλωσσικής ταυτότητας της κοινότητας των κωφών.
  • Το δικαίωμα απόλαυσης εκ μέρους των ατόμων με αναπηρίες του υψηλότερου δυνατού επιπέδου υγείας χωρίς διακρίσεις (άρθρο 25 Σύμβασης). Ακόμη το δικαίωμα απαίτησης των ατόμων με αναπηρία  από τους επαγγελματίες της υγείας να προσφέρουν φροντίδα ίδιας ποιότητας, όπως και στους άλλους, και να αποτρέπουν τη μεροληπτική άρνηση παροχής υπηρεσιών υγειονομικής περίθαλψης ή υγείας ή διατροφής καθώς και να αποτρέπουν την άρνηση λήψης υγρών εξαιτίας της αναπηρίας.
  • Το δικαίωμα συμμετοχής στην πολιτική και δημόσια ζωή (άρθρο 29 Σύμβασης) μέσω της διασφάλισης από το Κράτος διαδικασιών ψηφοφορίας, εγκαταστάσεων και υλικών κατάλληλων, προσβάσιμων και εύκολων στην κατανόηση και τη χρήση. Μέσω κατοχής αξιωμάτων και άσκησης δημοσίων λειτουργημάτων με υποβοηθητικές και νέες τεχνολογίες, όπου αυτό απαιτείται. Μέσω πλήρους και αποτελεσματικής συμμετοχής στο χειρισμό δημοσίων υποθέσεων
  • Το δικαίωμα στην εργασία των ατόμων με αναπηρίες σε ίση βάση με τους άλλους (άρθρο 27 Σύμβασης) σε εργασιακό περιβάλλον ανοικτό, ενιαίο και προσβάσιμο στα άτομα με αναπηρίες, με τη διασφάλιση εύλογων προσαρμογών στον εργασιακό χώρο και με τη διασφάλιση ότι τα άτομα με αναπηρίες προστατεύονται σε ίση βάση με τους άλλους από την καταναγκαστική ή υποχρεωτική εργασία.
Σχόλια στο σύνολο του άρθρου
  • Θα πρέπει στο ΕΣΥ τα ΑμΕΑ να μην αντιμετοπίζονται ως μπαλάκι αλλά να θεσπιστεί η Κάρτα Υγείας και όλα να είναι εντός της Κάρτας ώστε ο ανάπηρος να μην τρέχει για χαρτιά αλλά και να είναι το ραντεβού στην ώρα του ώστε να μην πηγαίνει και περιμένει στην ουρά, καθώς και για την νοσηλεία να υπάρχουν δωμάτια ατομικά ειδικά για ΑμΕΑ. Για το δικαίωμα στην εργασία, τα ΑμΕΑ θα πρέπει να προσλαμβάνονται στο Δημόσιο σε θέσεις γραφείου κατά προτεραιότητα και οι αρτιμελείς να είναι για θέσεις εκτός γραφείου, θα πρέπει να απολαμβάνουν μειωμένου ωραρίου 30 λεπτών έως ποσοστού αναπηρίας 50% και 1 ώρας έως ποσοστού αναπηρίας 66,99% και από 67% ποσοστού αναπηρίας και πάνω 2 ώρες ανεξαρτήτου είδους αναπηρίας, η παραμονή στην εργασία θα πρέπει να είναι έως τα 25 έτη και με την συμπλήρωση 25 ετών πραγματικής δημόσιας υπηρεσίας να συνταξιοδοτούνται υποχρεωτικά και ειδικότερα με ποσοστό αναπηρίας έως 50% θα είναι υποχρεωτική η παραμονή στην εργασία για 25 έτη, για ποσοστό αναπηρίας έως 66,99% η παραμονή στην εργασία θα είναι υποχρεωτική έως τα 15 έτη εκτός αν θέλει να παραμείνει στην Υπηρεσία και όποτε αν συμπληρώση τα 25 έτη θα συνταξιοδοτείται υποχρεωτικά, για τους με ποσοστό αναπηρίας 67% και πάνω θα μπορούν να αποχωρούν από την Υπηρεσία όποτε το επιθυμούν και να συνταξιοδοτούνται άμεσα με ανώτερο όριο παραμονής στην Υπηρεσία τα 25 έτη οπότε και θα συνταξιοδοτούνται υποχρεωτικά, για τους ΑμΕΑ με ποσοστό έως 66,99% για αποχώρηση ενωρίτερα από το κατώτερο όριο παραμονής στην Υπηρεσία θα περνούν Υγειονομική Επιτροπή από την Διοικητική Περιφέρεια που υπάγονται για να τους κρίνει ακατάλληλους για εργασία και να τους συνταξιοδοτήσει.Reference

  • Αν και βγήκα απο τα νοσοκομεία Μάιο 2014 μόλις φέτος κατάλαβα οτι έπρεπε να περάσω ΚΕΠΑ οπου με έβγαλαν 80% συυνολικό ποσοστό αναπηρίας και 35%για ψυχιατρική πάθηση.Το πρόβλημα είναι οτι δεν ξέρω τι να κάνω για να πάρω επιδομα εφόσον οι γιατροι μου απαγορεύουν να οδηγήσω (για να παίρνω ΤΑΧΙ)ΕΝΩ δινω ~200€ ΤΟ ΜΗΝΑ ΣΤΟ ΦΑΡΜΑΚΕΊΟ μόνο για συμμετοχή στα φάρμακα.Η Πρόταση έχει να κάνει με παράκληση Να υπάρχει πληρης ενημέρωση και αμεση ανταπόκριση. Παρεπιπτοντως πήγα στον Δήμο Ηλιουπολης =Γραφείο Κοινωνικής πολιτικής και παρόλο που έχω 4 παιδιά επειδη είμαι συνταξιουχος είπαν οτι θα απορριφθεί οποιαδήποτε αίτηση Δηλαδή επρεπε να ημουνα φτωχός και πένητας

  • Λαδόπουλος Ευάγγελος/02/01/2017
    Τα άτομα με αναπηρία αντιμετωπίζουν μια σειρά μεγάλων και δύσκολων προβλήμάτων στην καθημερινή τους ζωή. Κάποιοι εξ αυτών μάλιστα έχουν καταφέρει και έχουν κάνει σπουδές, έχουν αποκτήσει μια επαγγελματική ταυτότητα,κ.λ.π. Θεωρώ ότι η πολιτεία οφείλει να βοηθήσει τα άτομα αυτά, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες ώστε να σταθούν στα «πόδια» τους αξιοπρεπώς, έχοντας μια εργασία.
    Μομίζω πως μπορεί να προβλεφθεί ποσοστό στους διορισμούς (όποτε και αν γίνουν αυτοί) και να προτάξει μαζί με το ποσοστό και την ευαισθησία της, κυρίως σε εποχές με οικονομική κρίση. Υπάρχουν ασθένειες, οι οποίες είναι χρόνιες και δε συμπεριλαμβάνονται στη λίστα με τις «43» παθήσεις που δεν ααπαιτείται να περνούν κάθε 3 χρόνια ΚΕΠΑ. Επίσης, τα σπάνια νοσήματα, όπως π.χ. παιδική μορφή πάρκισον,…μεταβολικά νοσήματα και φυσικά πολλές πολλές άλλες περιπτώσεις που είναι ξεχασμένες. Οι άνθρωποι με αναπηρία, οι οποίοι και μπορούν να εργαστούν φυσικά, εκείνο το οποίο επιθυμούν είναι μια εργασία και όχι επιδόματα. Θέλουν στήριξη στις επιλογές τους και όχι ελεημοσύνη. Ζητούν αλληλεγγύη και πρωτοβουλίες οι οποίες θα τους επιτρέψουν να στηριχτούν στις δικές τους δυνάμεις και να δείξουν πρώτα στον εαυτό τους και ύστερα στο κοινωνικό σύνολο ότι είναι μέρος του και δε θ’ελουν να ζουν στο περιθώριο του.
    Ευχαριστώ πολύ
    Πατέρας παιδιού με σπάνιο μεταβολικό νόσημα

  • Αγαπητέ Κύριε Κεχαγιά,
    Η πρόσληψη στο Δημόσιο δεν είναι πανάκεια στα πάντα. Ο δε διαχωρισμός ΑμεΑ – Δουλειά γραφείου, Υπόλοιποι – Δουλειά Εκτός είναι αντίθετος στην Σύμβαση.
    Ζητώ έμφαση στην διαρκή εκπαίδευση και ένταξη/επανένταξη των ΑμεΑ στην αγορά εργασίας συνολικά. Υπάρχουν κατηγορίες ΑμεΑ που ενώ μπορούν και επιθυμούν να εργαστούν, τους απαγορεύεται γιατί παίρνουν επίδομα και κινδυνεύουν να το χάσουν. Δεν έχω βρει τον συγκεκριμένο νόμο ακόμη, παραθέτω σύνδεσμο από ενημερωμένο blog http://amea-blog.blogspot.gr/2010/09/blog-post_455.html
    Όσον αφορά ειδικά δωμάτια νοσηλείας για ΑμεΑ, αντίκειται στο κοινωνικό μοντέλο θεώρησης της αναπηρίας που υιοθετεί η Σύμβασης για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρίες. Χρειαζόμαστε προσβάσιμους χώρους νοσηλείας για όλους. Γνωρίζω την Ελληνική πραγματικότητα, αλλά πρέπει να ζητάμε πολλά για να πάρουμε λίγα.
    Δεν έχω στόχο να επικρίνω το σχόλιο σας, αλλά να ανοίξω ένα διάλογο.
    Με εκτίμηση

  • Να αλλάξει η ποσότητα αίματος που παίρνουμε από την Ελβετία. Μια χώρα με γηρασμένο πληθυσμό πως μειώνει τις ποσότητες κάθε χρόνο ενώ έχει μεγάλες ανάγκες για αίμα? Μια η ελονοσία, μια η γρίπη μια που μεγαλώσαμε και εμείς και οι συγγενείς μας και δεν υπάρχει αίμα για τους πολυμεταγγιζόμενους!Ποια υψηλού επιπέδου υγεία? Ποιες ίσες ευκαιρίες για εργασία αν πρέπει να πηγαίνω κάθε βδομάδα την μία γιατί είναι Αύγουστος την άλλη γιατί είναι περίοδος αδειών και υπάρχει έλλειψη προσωπικού (Πάσχα, Χριστούγεννα) τώρα η γρίπη και από πάνω το υπουργείο Υγείας να μην αγοράζει τις ποσότητες που πρέπει από Ελβετία.Reference

  • Θα ήθελα να σχολιάσω το γεγονός πως χρειάζεται κάθε φορά για την πιστοποίηση της αναπηρίας ένας δημόσιος υπάλληλος να αγοράζει παράβολο των 50 περίπου ευρώ για να περάσει από επιτροπή ΚΕΠΑ. Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό δεν καλύπτεται από το ταμείο του, καθώς οι κρατήσεις για υγεία είναι κάθε μήνα υψηλές. Αυτό μπορεί να φαίνεται ως μικρό κόστος, αλλά καθώς τα ΚΕΠΑ ζητούν επανειλημμένα να περνά ο υπάλληλος επιτροπές, ώστε να ανανεώνει το ποσοστό, στους καιρούς που ζούμε είναι σημαντικό ζήτημα ειδικότερα για τους χαμηλόμισθους. Ένα δεύτερο ζήτημα αφορά τους εργαζόμενους σε βάρδιες π.χ. νοσοκομεία. Δεν έχει θεσπιστεί κάποια διάταξη ώστε να προστατεύονται οι υπάλληλοι με υψηλό ποσοστό αναπηρίας από την εργασία σε βάρδιες, η οποία κατά κοινή ομολογία είναι ιδιαίτερα κοπιαστική όταν πρόκειται για νύχτες ή Σαββατοκύριακα στα οποία ο υπάλληλος αντιμετωπίζει μόνος του πολλά περιστατικά. Έτσι εναπόκειται στον κάθε προϊστάμενο πως θα μεταχειριστεί το προσωπικό του, ενώ μια ξεκάθαρη διάταξη θα μπορούσε να ορίζει τον τρόπο εργασίας. Έτσι το προσωπικό δεν θα νιώθει πως του «χαρίζονται» ή υποχρεωμένο απέναντι σε συναδέλφους που το «συμπονούν» για το πρόβλημά του.

  • Το άρθρο 19 (Ανεξάρτητη διαβίωση και ένταξη στην κοινωνία) της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ) προσανατολίζεται στο κοινωνικό μοντέλο θεώρησης της αναπηρίας και εξασφαλίζει την ισότιμη διαβίωση, το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού και της επιλογής, καθώς και την ελεύθερη συμμετοχή σε κάθε πτυχή της κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Αποτελεί τον πυρήνα για να βασιστεί η θεμελίωση της Ανεξάρτητης Διαβίωσης (Α.Δ.) των ΑμεΑ, δηλαδή α) η θεσμοθέτηση του Προσωπικού Βοηθού (Π.Β.) και β) η αποϊδρυματοποίηση.
    Το ποιο σύστημα προσωπικών βοηθών θα υιοθετηθεί, μπορεί να επιλεχθεί μετά από αξιολόγηση των υπαρχόντων (σε άλλες χώρες) συστημάτων. Ο Οργανισμός Ανεξάρτητης Διαβίωσης Ελλάδας i-living, διαθέτει την τεχνογνωσία και μπορεί να παράσχει εκτενή πληροφόρηση για τα συστήματα αυτά, καθώς και να φέρει σε επαφή τους αντίστοιχους ευρωπαϊκούς οργανισμούς που τα διαχειρίζονται. Στη συνέχεια, πρέπει να συγκροτηθεί μια ομάδα με κάθε ενδιαφερόμενο μέρος που θα επιλέξει και θα διαμορφώσει το καταλληλότερο για τη χώρα μας σύστημα. Πάντα σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου και με γνώμονα το κοινωνικό μοντέλο.
    Είναι αξιοσημείωτο πως από το 2012 που επικυρώθηκε η σύμβαση, δεν έχει γίνει κανένα βήμα προς την υλοποίηση του άρθρου 19. Τον ρόλο του προσωπικού βοηθού στην Ελλάδα παίζει συνήθως η οικογένεια, με τεράστιο κοινωνικό κόστος, αλλά και απώλειες για την Ελληνική οικονομία λόγω του απενεργοποιημένου εν δυνάμει εργατικού δυναμικού (μέλη της οικογένειας που δε μπορούν να εργαστούν γιατί στηρίζουν κάποιο μέλος με αναπηρία, οι ίδιοι οι ΑμεΑ που δεν έχουν τα μέσα για να εργαστούν, άλλοι άνθρωποι που θα εργαζόταν ως προσωπικοί βοηθοί). Η άλλη «επιλογή» που υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα είναι η ιδρυματοποίηση, όπου πλέον υπάρχει καταπάτηση θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων, με εγκλεισμούς και απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης, μια πραγματικότητα που τόσο έκδηλα καταστρέφει τις ζωές των ανθρώπων και δημιουργεί εμπόδια ώστε αυτά τα άτομα να ζουν μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Ακόμη κι όταν οι συνθήκες διαβίωσης σε ένα ίδρυμα είναι αξιοπρεπείς, εξακολουθεί να καταπατείται το δικαίωμα στην επιλογή και τον αυτοπροσδιορισμό, ενώ και πάλι υπάρχει τεράστιο οικονομικό κόστος για τη λειτουργία των ιδρυμάτων αλλά και απώλειες από την έλλειψη συμμέτοχης στην οικονομία των εγκλείστων. Όλα τα παραπάνω γίνονται πιο κατανοητά παρακολουθώντας το ακόλουθο βίντεο που δημιούργησε ο i-living: https://www.youtube.com/watch?v=rPzy0M5su_k
    Καταλήγουμε, λοιπόν, πως όλα όσα χρειάζονται για να μεταβούμε στην κοινωνική θεώρηση της αναπηρίας και για να αποκτήσουν οι άνθρωποι με αναπηρία ανθρώπινα δικαιώματα, ορίζονται αναλυτικά στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών. Το μόνο που χρειάζεται και που υποχρεούμαστε εδώ και πέντε χρόνια, είναι να τα εφαρμόσουμε. Ο Οργανισμός Ανεξάρτητης Διαβίωσης Ελλάδας i-living, μια Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία στελεχωμένη διοικητικά μόνο από ΑμεΑ, είναι στη διάθεση όλων να συντελέσει στην εφαρμογή της σύμβασης. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στέλνοντας email στο: iliving.greece@gmail.com

Top